Filmuttrykk+og+filmepokar


 * Ulike filmuttrykk[[image:800px-ARRI_16_2.jpg width="414" height="295" align="left"]]**

Film er eit område som det er lett å eksperimentere med. Gjennom filmhistoria har det komme fleire typar film med på bana. Nokre har blitt ståande som inspirasjonskjelder for nye film uttrykk og einskilde filmar, medan nokre har fått lite merksemd og ”credit”. Med tida har ny teknologi erstatta fleire gamle måtar å lage film på. Likevel har metodar og tematikken i ein del filmuttrykk blitt ført vidare inn i den nye teknologien. I Italia blei kravet at ein skulle forlate studioa og dei regisserte historiene. Under den italienske neorealismen skulle ein filme //on location//, altså der historia ville funne stad i det verkelege liv. Det skulle vere mest mogleg verkeleg og det skulle handle om vanlege folk sine liv. Skodespelarane var ofte amatørar. Filmane var nøye planlagde, sjølv om dei bestod mykje av lange tagningar og lite klipping. Eit anna filmuttrykk som blei til innan Hollywood-systemet var film noir, som tyder mørk film. Her var det kontrastar mellom lys og mørke og dramatisk skuggespel som blei nytta som effektar. Dette er kalla //low-key// lyssetjing. Filmuttrykket har mange likskapar med svart-kvittfilmane, til dømes at det var lågbudsjettsfilmar. Stilarten har hatt stor (Link til bilete: http://no.wikipedia.org/wiki/Bilde:ARRI_16_2.jpg) innverknad og er ofte nytta innan kriminalfilmar. Seinare kom fransk bølgjefilm, eller den ”nye bølgja”, som var inspirert av den røyndomsaktige stilen i fransk neorealisme. Også her skulle ein filme //on location// og om det verkelege liv. Filmane var svært prega av modernismen – det blei eksperimentert mykje med form og innhald. Bileta og klippeteknikken er det som skil filamen frå røynda. Eit anna særtrekk var at skodespelarane såg rett inn i kameraet, som bryt med vanlege konvensjonar ein har til film. På den andre sida av verda utvikla det seg også særeigne filmuttrykk. Japan er kjent for sine teiknefilmar, men dei utvikla også sitt eigefilmuttrykk. Japansk film utvikla sine eigne stilar innan redigering og kinematografi. Samstundes braut dei med 180-gradersregelen (//eit prinsipp der kameraet må haldast på same side av ei imaginær linje som forbind to personar i bilete, for at fiksjonsrommet skal vere einheitleg)// og kontinuitetsklipping //(at ein skal byrje med eit mastershot, der ein viser kor alle karakterane i scena står i forhold til kvarandre og deretter zoome inn).// Her heime i Norden var det nokre danskar med Lars von Trier som såg seg leie på all effektbrukeni film. Dei meinte ein ikkje lengre hadde fokus på historia som skulle forteljast. Under hundreårsjubileumet til film i 1995 lanserte dei Dogme 95. Her skulle historia i filmane og skodespelarprestasjonane ha hovudfokus. Handholdt kamera og dogmereglar, reglar for bruk av dei filmatiske forteljarelementa, prega dette filmuttrykket. I seinare tid har røynda og fakta, utan den utbreidde effektbruken, inspirert til fleire dokumentarfilmar. I lag med meir bærbart og letthandterleg kamerautstyr og det samfunnskritiske innhaldet har dokumentarfilmane blitt ein av våre store informasjonskjelder. Anten det er filma gjennom ein delaktig fotograf eller som fluga på veggen, har filmane gjeve oss innsikt, informasjon og forståing på mange område. Røynda står i fokus, sjølv om det kan vere nytta effektar for å ”spisse” kritikkverdige forhold. For å gå vekk frå det informerande og kritiske blikk, kan vi gå innom underhaldning og i dette tilfelle musikkvideoar. Her finn vi metodar, teknikkar og stilar frå alle typar film i alle variantar. Leiken bruk av visuelle effektar er svært utbreidd. Det er stort rom for å vere eksperimenterande, fordi musikken eller songen held det heile saman. Videoane kan også vise til andre medietekstar, hendingar osb. I dag er videoane ofte grensesprengande, og mange musikkvideoar blir rekna for å vere ”på kanten”. Gjennom filmhistoria og alle filmuttrykka har den teknologiske utviklinga vore eksplosiv. I dag kan ein nytte både verkelege og dataanimerte figurar i same scene. Dette gjer bruken av magiske vesen, oppdikta landområde og digitale effektar lettare. Vi kan no kombinere kamerarørsler og datagenererte bilete. Det nyaste er 3D computeranimasjon, som har gjeve teiknefilmar ein heilt ny dimensjon. No er det ikkje berre utvikling av nye filmuttrykk som har hovudfokus. Fantasy-filmar og liknande er svært utbreidd og dei blir meir realistiske med dei nyaste digitale effektane. Scener og stunts som tidlegare har vore umogleg å filme, kan i dag dataanimerast og likevel framstå som verkeleg. Det er difor tenkjeleg at vi no er inne i ein ny era innan filmhistoria og at grensa for kva som kan lagast ikkje vil bli nådd med det fyrste. (Link til bilete: http://en.wikipedia.org/wiki/Image:Activemarker2.PNG )